http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: tanura Elleri kanlı bir gözyaşı avuçlarıma dökülen. Umursamaz sabahlarda kana buladığım hayat, yorgansız uyuduğum gece ve tesadüflerin gölgesinde gebe kaldığım sabah(lar)! Boşluklarımda kıvranan ağrı! Korkunun kıvranan karalığı. Ölüm kör kuyularımdan öte derin yalnızlık hissiyatı Doğan bütün bebeklerim ölü! Kanlı gebeliklerin doğmayan çocukları Yüzleri yok Gözlerinde karartı! Gördüğüm bütün düşler acı! Bildiğim bütün dokunuşlar yaralı! Öptüğüm bütün dudaklar kanlı! Bıraktığım bütün izler korkulu! Özlediğim bütün adamlar, Seviştiğim bütün vücutlar, Dokunduğum bütün tenler, Korkulu! İsmi yok! Şekli yok! Baktığım, gördüğüm hiçbir şeyin bir benzeri yok! Bölük pörçük cümleleri(mi)n anlamsızlığı yok! Derin solukların bedenime faydası yok! Bu anlamsız rüyanın biteceği yok! … Tue, 30 Sep 2008 23:23:37 GMT 2123066-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/2123066 Saçlarım dağılıyor hayata, bir sıcaklık bedenimi sarıyor ama ben üşüyorum! Gözlerini kapatma dalmasın derinliklere bakışların benden öte gitmesin dokunuşların ""yabancı bir semada uçmak istemiyorum!"" Rüzgarı hissetmeden gitme sakın uçuşmadan maviliklerde ve tatmadan anlamsızlığın buruk tadını ve bir şarap nöbetini tutmadan birlikte çekip gitme! ""bilmediğim boşluklarda sarhoş olmak istemiyorum!"" Ellerimi tutmadan gitme bir kez olsun inmeden korkunun derinliklerine son kez olsun hissetmeden dudakların dudaklarımı gitme ""bilmediğim karanlıklarda yeni bir dünyayı keşfetmek istemiyorum!"" Anlamsız sözler eşliğinde, kaçamak bakışların gölgesinde çekip gitme! Dolmasın dudaklarına kelime boşluklarının kırıkları... Etrafa saçılmasın yalnızlık kırıntıları korunmasız hayaletinle, samimiyetsiz siluetinle hatırlamak istemiyorum gidişini... ellerime bıraktığın anıların yanıp küllenen tozunu ""öfke nöbetlerinde bilmediğim dünyalara savurmak istemiyorum!"" .... Sun, 07 Sep 2008 12:41:25 GMT 2001997-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/2001997 garip bir durum içinde yaşattığın ve hissettiğin aynı istek ile istiyor aynı özlem ile özlüyorsun... içini gıdıklıyor insanın göz ucuyla geçmişini izliyorsun... bacak arası yangınlarının soysuz piçi oluyor "beklenilen!" ne bir şekli oluyor bu isteğin ne de bir sonu! Olsun istiyorsun, Düşünmüyor sadece yaşansın istiyorsun! Kör bir kuyu gibi ten'e kazımak istiyorsun kokunu hiç ayrılmayacağın bir limanmış gibi sarıyorsun bacaklarınla ve öfkelere kusuyorsun ve doyumsuz insanı ruhlardan yalancı oyuncaklar yaratıyorsun... adını koymaya cesaret edemediğin yeni yetme duygular barındırıyorsun… hissetmenin olası olduğu bütün korkuları şekli olmayan, sabitlenmeyen, soyut bir kabın içine doldurup bir rafa kaldırıyorsun... son kullanma tarihinin geçmemesi dileği ile sil baştan yeniliyorsun... bütün fiziksel ve duygusal yalnızlılarını içinde ki dolmayan boşluklarını büyütüyorsun ... .. . Fri, 15 Aug 2008 21:40:37 GMT 1901973-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1901973 Hücrelenmiş yalnızlıkların Zindan karası gecelerinden, Bir ömrün avuntusuz zamanlarından ""geçip geldim!"" Şimdi bu yerde, Durduğun, Nefesinin kesildiği o yerde dokundum ""sana ve bana…"" ""Dillenmiş zaman yalnızlıklarımıza…"" Hissettiğin, Hissetmekten korktuğun her şeyi, Hatırlamakta zorlandığın ""ki"" hatırlamak için hiç çaba sarf etmediğin, Unutmayı düşündüğün, Ama unutmayı hiç bir zaman başaramadığın bu yerde ""duruyorum…"" Gözlerinin tam içinde, bana ait kalmış o yerde duruyorum! Sakladığın, Saklandığın, Kendine anlattığın yalandan masalların ""inancının kırıldığı"" o yerde duruyorum! Kalbinde, Unutamadığın o ""can acısında"", ""Ellerin uyuşukluğunda duruyorum!"" Dokunmaya sevdalı, hissetmeye arzulu ""çıplak bedeninde duruyorum!"" Unuttuğunu sandığın her şeyi sana hatırlatan bu yer de, Gece karanlığından gün ışığına, Gün ışığından gece karanlığa en güzel geçilen ""o yer de ""duruyorum! Hayatını ellerimin arasında tutuyorum ve gülümsüyorum… Giderken açtığın yaralardan sızma ışığınla yaşayamadığımı düşündüğün adan beri Hayallerinde belirdiğim o yerde duruyorum… Artık korkmuyorum! Hiçbir gidişe elveda demiyorum! Arkaya bakmıyorum… Yalanlar söylemiyorum kendime... Bitişleri tenimde gizlemiyorum… Kaygan gece yarılarına düşler katıp hayaller kurmuyorum! Gideni, Gitmeyi düşleyeni, Gitmeyi sevmek sananı ya da sevmenin gitmekten geçtiğini düşünen kimseyi istemiyorum… Bir esintiyi bekliyorum Kollarım açık rüzgarın esmesini bekliyorum… Bir esintinin sıcaklığına dolmak ve yeniden doğmak istiyorum… Sessiz gecelerin iniltisiz sabahlarından korkuyorum ve dokunmayı hiç bilmediğin zamanlara “öfkeler yağdırıyorum!” Kendinden başka hiçbir şeyi sevemediğinin, sevemeyeceğinin farkındalığında gülüp geçiyorum dokunmayı bilmeyen ellerine… Hiç ürpermediğim sabah çiğlerine Ve adına yazdığım her bir kelime adına Kendime dillenmiş küfürlerden besteler yapıyorum… Git istiyorum... Git ve hiç gelme istiyorum! Tanura... Ardından çok sonra son bir veda belkide elveda... ... Sun, 10 Aug 2008 20:45:26 GMT 1877900-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1877900 suskun bir zamanın konuşkan çocuğu oldum kelimelerin yetmediği zamanlara ise yüklem… tümcesiz sözlerden dizeler türettim denklemi olmayan sorular yazdım.. bir hayattı gizlediğim, kendimden ve herkesten sakladığım gözleri kör bir yabancıydı! hiç bilmediğim, hiç bilmek istemediğim, geçmişten bu yana sıraladığım, sırasında şaşırdığım, öncesini ve sonrasını yitirdiğim , ve hiç bir zaman bulmak istemediğim, gözlerimin önünden, sözlerimin sıradanlığından, savunmasız kırılganlığımdan, korkularımdan ve korkusuzluğumdan yeni bir hayat yarattığım, için de seni, için de beni ve içine bizleri yerleştirdiğim bir oyunudu oynadığım oynamaya mecbur bırakıldığım… kendim olduğum ve kendime bırakıldığım… hiç unutmadığım gözlerimin önünden hiç gitmeyen sahnelerle doldurdum hayatı geçmişimden bu yana uzanan bu günden yarına yol alan… puslu bir gece nöbetinde öfkesine kustuğum dönmeyi unutan, acıtan dünyanın korunmasız zamanlarına şahit olan oldum hayatın kurgusuz, hayat kuruntusuz, hayat savunmasız ve hayatın kesintisiz soluklarından payına düşeni alan oldum… zaman geçti… anılar derinleşti… hayat zamanın küllerinde savurduğun, pullanıp döküldüğün, rüzgarında uçuştuğun zaman dilimlerinden ibaret oldu… hayat yeni bir dünyanın yersiz bir başlangıcın ve bitişin başı ve sonu oldu! 05 agustos 2008 Tanura Mon, 04 Aug 2008 23:02:55 GMT 1844463-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1844463 ""Açılır pencere"" Sızar içeri gizli gülüşlerden bir aşk Soluk soluğa zaman Çekincesiz bir bahar… Islak çimler ve Ayaklarımın altında bir dünya! ""Açılır pencere"" Sızar içeri seyri avuntusuz zaman karanlığı Ay ışıldar Yıldızlar ışıklarını yakar… Gece selam eder Yüzün seyre düşer, ""Ölüm kanar düşlerime!"" ""Açılır pencere"" Okyanusun kokusu dolar içeri Savunmasız yakalandığın, Kaçmayı bilmediğin, Kaçmayı hiç istemediğin… Bir aşk doğar sabaha Kokusunda sarhoş olduğun Kokusunda ayıldığın! ""Açılır pencere"" Gözlerini kamaştırır yarın Ellerin dokunur Ellerim dokunur Bedenin bedenimde Bir ömre uzanır! ""Açılır pencere"" Odaya Bir çığlık dolar Bir kadın ve bir erkek Geceyi, belki bir ömrü Ya da yeni bir doğuşu Baştan yaratır! Yeniden varolur ve yeniden öğrenir Yaşamayı! ""YAŞATMAYI!"" Sun, 13 Jul 2008 17:13:14 GMT 1743125-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1743125 ""Yeni başlangıçların, yeni yol ayrımlarında nöbet tutar gibi bekliyoruz yine yaşamayı bilmeden geçiriyoruz birbirimizden çaldığımız zamanı!"" Parmaklarımın arasında tuttuğum kalemden dökülen ilk sözler oldu bunlar yıllanmış bir aşkın yeniden hayat bulacağına inanmak gibi yersiz bir beklenti içine girmek ve sonucu her daim biliyor olmanın hissettirdiği hayal kırıklığının kurduğu cümleler olmasıydı belki… Hiç cevap bulamadığım soruların ve onların içine kattığım yenileriyle eşsiz bir uyum içinde hiç yadırgamadan, yabancılaşmadan yaşayıp gidiyor oluşumuza şaşırıyorum bazen ama elden bir şey gelmiyor alışmak tek çare gibi görünüyordu her koşulda… Ve zaman geçiyordu ve bizler hep alışıyorduk ""alışmak zorunda bırakılıyorduk"" ve bunu hiç fark etmiyorduk! Çözümler üretmeye çalışmıyorum artık… Telefonda duyduğum sessini düşününce artık eskisi kadar aşık kalamadığımı anladığımdan belki çokta fazla üzülmüyorum ama yıllanmış bir alışkanlığın dile getirdiği bu hayalin yitik cümlelerime kattıklarından dolayı da mutlu olmuyor değilim… Belki en çok bu yüzden seviyorum terk etmiş, edilmiş acının koynunda sızan kelimeleri… Belki bu yüzden aşkı yazmayı seviyorum en çok… Ve evet bu yüzden sadece üzüldüğümü sanmalarına gülümseyebiliyorum… Bilmedikleri bir şey olduğunu hiç fark etmiyor olmalarına ise hiç şaşırmıyorum insanların… Gördükleri bir pencere var ki o pencerenin ardında olanları görmeyi bilmeyenlerin dünyasında yaşadığımın bilincinde olduğumdan beklide gülüp geçiyorum bütün ""yüzeysel dokunuşlara…"" ""Ve susuyorum konuşmanın yersiz olduğu zamanlara…"" Öylesi cümleler değil kurduklarım en azından ben böyle düşünüyorum aslolan da bu değimli senin, onun ya da bir başkasının ne hissedip, ne düşündüğü değil, benim ne hissettiğim benim ne düşündüğüm ve bu cümleleri bana neyin, neden ve niçin kurdurmuş olduğu… Anlatacak değilim şimdi burada yeniden başa dönmek istemiyorum yetiri kadar yüzleştim onunla yeniden anlatarak başladığım yere dönmek istemiyorum… ""Bir yol var şimdi ilerliyorum..."" Yaşamıma kattıklarım, yürümeme engel olan ama bunun olmasına dahi sebeleri olan tanımama ve kendimle tanışmama yardımcı olan hayal kırıklıklarından öte değil ama her şeyden önce yürüdüğüm yolda belirliyi izler bırakarak ilerlememe sebep olanlar ki bilirler ""bilmek isteyenler"" , ""bilmeyi göze alanlar!"" Onlara diyecek lafım olur mu bilmiyorum ama bir çeşit ""minnet"" hissinin içimde olduğumu seziyorum… Ve bu gerçeğin ilk defa korkutmuyor olduğunu hissediyorum… Yüzümü güneşe dönüyorum… Gözlerimi kapatıyorum… Kollarımı açıp rüzgarı hissediyorum… ""Yaşıyorum!"" .... ""ardından bana kalan henüz gitmemiş olsanda..."" Fri, 27 Jun 2008 12:10:53 GMT 1666710-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1666710 Çıplak bir kadının bedenin de, yaşamsal bir sıvının cüretkar tavrında saklanmış ""bu gece aşk"" yakan, yakılan bir gecenin koynunda uzanmış aşka Güne yenik bir ""ay"" bacaklarının arasında şevketi avuçlarında gizemli bir adamın dokunuşu telaşlı ve ürkek! heyecana yenik zaman dilimlerinde gizemli bir avuntu keşfe çıkan bir avcı edasında dişe diş, kana kan bir savaşın orta yerin de Teninde gece Teninde gündüz Teninde aşk Teninde şehvet Sesinde çığlık, Sesinde sarhoş bir inilti ""bu gece aşk"" .... Fri, 20 Jun 2008 21:18:14 GMT 1634464-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1634464 Nefesinde gizlediğin, İsmini saklı tuttuğun acının… Kan damlayan dudak boşluğundan sızan tebessümün adı yok! Manasız bir gülüşün, Samimiyetsiz dokundurduğun elin tenimde kıymeti yok! Durma git! Ne gölgen kalsın ne siluetin! Ne kokun yayılsın odama, ne de nefesini solusun nefesim! Adımlarını at durma hadi git… İnandırıcı değil, Hiçbir bakışın gerçek değil, Dokunuşlarındaki kadar sahte susuşların... Tenim, tenimdeki sıcaklığına yenik… Yitik bir ömre hınca hınç tüketilmiş bir yarının öfkesi bu kustuğum… Kelimelerin ve kelimesizliklerin, Oyunların ve yalanlarının içine saklandığın üzerine örttüğün saydam tebessümün geçirgen yarının da bir merhaba esir düştüğün… Öfkeler eşliğinde sabahladığın gecelerin, Bir kadının bedeninde gitip geldiğin anların çığlıklarıyla böldüğün gecelerim… Acıların ve acımasızlıkların eşliğinde, Korkutup kaçırdığın(korkup kaçtığın) ya da sevmeyi beceremediğin her kadının bedenin de küllendirdiğin aşkın izleri göz bebeklerinde… Yenik düştüğün, kendine kaçtığın ve hiç bilemediğin bilmek için çaba göstermediğin yitirişlerinde saklı saplantıların… Kaçışı yok artık, Yeni bir başlangıcı yok… Gözlerinde ki telaşın çaresi yok… Senin ve benim ortak bir güne başlangıcı yok… Dillenmesin yarınlara geleceğe meal yok! ""Avutma düşlerini kabusların kaçışı yok!"" ... birbirine girmiş bir zamanın birbirine dolanmış kelimelerini... Tue, 17 Jun 2008 20:11:25 GMT 1620561-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1620561 Biliyorum ki duyduğun, okuduğun en saçma sözler olacak bunlar… Bilmeyeceksin, anlamayacak kadar uzaklaşmış olacaksın benden… İki yol ayrımında hiç başlamayan bir aşkın vedasını edeceğiz ve bir kez daha ve ters yönlerde yeni bir hayata adımlar atmaya başlayacağız… Belki hiç dönüp bakmayacaksın ardın sıra bıraktığın boşluğa ve belki ben hiç durup bakakalmayacağım ""uzaklaşan adımlarına!"" Bir dönüş yolunda yeni bir düşle yeniden adımlar atacağım hayata becerebildiğim kadarıyla… Kinli bir coğrafyanın ayazında yön bulacağım… Her bitişin ardında olduğu gibi yine senden nefret edip küfürler savuracağım ""küflenmiş yalnızlık""larıma! Gel diyemeyeceğim, sesimi duyamayacak kadar uzaksın artık bana. Ateşten bir gömleği giyer gibi sarıldığım tenin de ve hissettiğim sıcaklığında yeniden son bulacağım ve kokunu içime çekemediğim bir yarında hayatın bana bıraktığı izleri takip edeceğim! ""Ne sen olacaksın ne de artık ben kalmış olacağım!"" Sen gecenin karanlığından bir sabaha terlemiş uyanacaksın! Fark etmeden acıttığın canımın kinine terleyeceksin belki bir kadının kayganlığında yeniden hayat bulacaksın yaralarını saracak tazeleneceksin! Ve belki bende yeni bir göğüste aşkı arayacağım, sevdiğimi sanacağım ya da sevildiğime inandırıp kendimi avutacağım bedenimi ve ruhumu! İnanamadığım tanrıya sığınma ihtiyaçlı bir gecede bir uçurumun en uç noktasında kollarımı geceye açacağım ve ""beni al"" diye bağıracağım! Dudaklarım uçuklayacağım, kelimeler boğazımda düğümlenecek, ağlayacağım! Hiç duymadığım bir his ile vazgeçemeyeceğim yaşamaktan! Yeniden savaş vereceğim kendimle! Bütün fotoğraflarını yakacağım mesela ve bütün hatıraları silmek isteyeceğim hafızamdan! Hiçbir filmi seyretmeyeceğim, senin izin olan hiçbir sokağa sapmayacağım! Yeni yerler keşfedeceğim içine yeni hayatlar sığdırabileceğim yeni ""boşluklar yaratacağım!"" Geri dönüp baktığımda sana gülümseyecek kadar seveceğim her şeyi! Ve sen işte tam bu anda geri dönmek için savaş verecek kadar sevmeye başlayacaksın beni Ben seni artık sevemeyecek kadar özgür kalmış olacağım ve yine gecikilmiş bir sevginin ardından baka kalacağım(z)! Treni kaçırmış olmanın hüznüyle bir daha seferi bekleyeceksin(ğiz) ! Önce istasyondan hiç ayrılmayacaksın(ğız)! Zaman geçicek ve beklemekten yorulacaksın(ğız) vazgeçeceksin(ğiz)! Yavaş yavaş yol almaya başlayacağız, kendimize beklemenin bir faydası olmadığını defalarca anlatacağız ve ikna etmek için uğraşacağız.. yürümeyi yeni öğrenmiş bir bebek bilincinde ağır adımlar atacağız ve her adımda geriye bakacağız! Gelen ve gidenin çizelgesini çıkartacağız ve daha seri adımlarla devam edeceğiz yürümeye ""ardımıza dönüp bakmadan!"" Hayatın bizi yeniden buluşturmasını dileyeceğiz beklide ve yeniden kızacağız bir kez daha küfür edeceğiz kaçırdıklarımıza! Kendimizden nefret etmemeye çalışsak ta içten içe kin kusacağız öfkemize ve göremediğimiz daha doğrusu görmeye bilemeyen gözlerimize! Ve çığlık atacağız kendi kendimize! Gördüklerimize, dokunduklarımıza, yürüdüğümüz yolların karamsarlığına ve şu cümleyi tekrarlayacağız; ""Ya beni benden al ya da geri var bana bütün küflenmiş yalnızlıklarımı!"" ve susacağız kimsenin duymadığının bilincine vararak susacağız! Ne biz kalmış olacağız, nede parçalara bölünmüş olacağız… Sevemediğimiz her şeyle yaşamın telaşına karışacağız! ......... ""Tanura"" Wed, 04 Jun 2008 12:31:26 GMT 1561796-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1561796 ""Ve açılır pandora'nın kutusu biz ölüme susarız!"" İçinden süslü bütün cümleler yayılır etrafın ""küf kokusu""nda… Birlikte çekilmiş eski fotoğraflar, saklanmış hatıra biletler odanın dört bir yanında... ""Ölüm kokusu"" yayılır karanlık boşluğa, ""öldürülen aşkın kalıntıları"" ayakuçlarımda… Ve hayat soluksuz kalır derin nefes nöbetlerinde! Bir sancı sarar bedenin kasık boşluğunu, bir sıcaklıktır ""yakar! "" Beden ateşe tutuşmuştur geçmişin özleminde… Hiçbir ten ve hiçbir soluk baştan çıkaramaz savunmasız zaman dilimlerinin kemirgen yalnızlıklarını… Ve hiçbir bakış kutsayamaz ruhun hüzün kulvarın da gezinen karanlık gölgelerini… Ve kanar ""yara!"" Ellerimden akan kan yayılır siyah zeminin kayganlığın da, başa sara film eski bütün hikâyeler canlanır gözbebeklerinin ıslaklığın da… Hatıralar ele alır ruhunun gökkuşağı renklerini… Bir cam önü sessizliğinde baka kalırsın sokak arasındaki çocuk kalabalığı gülüşlerine… Gülümsemek içinden gelmese de zorlarsın yüzündeki hüzünlü samimiyeti… Geçmiş işte dersin adı üste yaşanmış koca bir geçmiş! Bırak kalsın geride dersin! Başa dönmeden devam etmek gerek diye de yinelersin kendine defalarca! Aklında tut bu kahrol asıca gerçeği diye küfretmeye başlarsın dağınık fotoğrafları tekmelerken cümlesiz yarınların boşluğunda… Midendeki acı ve ağzındaki o garip tat ile eşlik edersin ""şarabın kırmızı dil ucu uyuşukluğuna…"" Gölgeler gelip geçer ruhundan ""delik deşik"" olursun ve içeri sızır korkular, soğuk girer boşluklarından ""üşürsün…"" Kolların sarmazken bedenini durup düşünürsün ve tekrar dilenir yanılgıların sayıklar geçmişi bir kez daha başlar küfür ""sendromları(n)"" da boğulursun… Ve evet geçmişten feyiz alır geleceğe korkarak merhaba dersin... Evet kabullenirsin… Acı diner, zaman geçer ve sen ve ben alışırız… Bunlar ""dağınık kelimeler"" bir bütünü yok belki bir anlamı var mı “olmayan” sence, sizce bilmiyorum sizin için öneminin olması benim için ne kadar önemli onu da bilmiyorum ama vardır benden yana bilinmez bir yanı… Bilmezsiziniz belki siz, belki anlatamam bende ama işte bırakmalı şimdi sorgulamamalı yeniden ""beni, sizi, bizi…"" ""Sıradan geçmişi!"" Tue, 06 May 2008 17:20:45 GMT 1420280-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1420280 İçtiğim kahvenin tadı yok! Ne tat alabiliyorum ne de vazgeçebiliyorum. Alamadığım tadın ötesinde koca bir fincan kahveyi ellerimin arasında hala tutuyor ve yudumluyor olduğuma ise şaşırıyorum... Ne düşünüyorum ya da düşüncelerim içinde en çok hangisini önemsiyorum bilmiyorum, kendi kendime konuşup, sorgular ve sualler eşliğin de zamanı geçiriyor olmaktan ise garip bir huzursuzluk duyuyorum... Yaratıcı cümleler eşliğinde kalemden kâğıda öylece uzanıyorum… Çelişkilerin karamsar boşluğunu çevreleyen duvarlarda onda ona çarpıp dağıtıyorum yüzümü… Kanatıyorum dudaklarımı! Ve korkuyorum! Korkularımın kucağından düşüyorum uykuya, bir kaçışa merhaba dercesine dalıyorum yitik zamana… Yerli yersiz zamanlara uyuyor, gözlerimi tekrar kapamaya korktuğum kâbuslarla uyanıyorum! Terlemiş bedenimde korkunun telaşıyla, ayaklarımda yere basmanın ürkekliği ile adımlar atıyorum parmak uçlarımda. Bir sağa, bir sola bakarak ilerliyorum, bir iz ensem de, nefesini gizleyen bir yalan gölge! Düşümden kalma bir siluet ardım da… Ayılmak istiyorum, bu korkunun telaşından kurtulmak ve yeniden tat almak istiyorum… Gülümseyemediğim hayattan, tadını unuttuğum, kokusunda kaybolduğum kahvemden yeniden tat almak istiyorum! Ve yeniden adım atmak istiyorum ve yeniden adım atıyorum… Hayatın orta yerinde bir çığlığa eşlik etmek istercesine seri adımlarla yürüyorum kendime, içime! Kimsenin giremediği gizli bahçeme! Yalandan, yasaktan, çelişkiden uzak kokulu bahçeme… Ve kendime fısıldıyorum Hayat devam ediyor hadi uyan! Thu, 17 Apr 2008 21:44:16 GMT 1345168-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1345168 Konuşmak isterken susmak, susmak isterken konuşmak... Anlatmak ama anlatacak sözleri bulamamak, kifayetsiz kalan sözcüklerden anlamlar türetmek... Kör, sağır bir yalnızlık hissiyatıyla bölünmek ikiye, kalmak arada hayat ve ölüm arasında ki o hassas noktada! Ne desem yeri dolmayacak olan terk edişlerin virane sokakların da dolaşmak yetmeyecek bizlere... Avutmayacak bedenlerimizi hiç bir sevişme! Hiç bir yeni nefes seni bana, beni sana getirmeyecek… Ve kimse bıraktığımız boşlukları doldurmayacak! Eksik kalacak hep yarın ve yarına dair olan her şey de... Elbet ki gülümseyecek hayat, soluksuz akıp giden adına zaman denen bu kavram unutturacak yarınlarda geçmişi bize bir nebzede olsa ve kanatmayacak yaraları ama hep izler aratacak ve anımsatacak birazda kendinden bir yetişme telâşesin de ki hayattan… Ama yaşıyor olacağız! Gideni geride bırakmayı öğrenmiş olacağız, birbirimizi özlerken yaşamayı da öğreneceğiz… Hayat gidenin arkasından yas tutulmayacak kadar acımasız aktığını anladığımızda geç kalmammış olmayı dileyeceğiz… Gelecek zaman avuntularından kendimize yeni yaşamlar türeteceğiz… Gülümseyeceğiz, gülümseteceğiz… Seveceğiz, sevileceğiz… Mon, 14 Apr 2008 21:10:40 GMT 1333263-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1333263 Sen yokken biriktirdim... Sen gittiğinden bu yana bütün yaşanmışlıkları heybeme katıp çıkardığım dersleri süzdüm hayatımın süzgeç görevi gören zamanında. Hayata dair ne çok yarın var diye düşündüm ertelediğim… Elime kâğıdı alır almaz bıraktım düşünce nöbetlerinde acıtmayı canımı döküldü sonrasında her şey kalemden kâğıda… Ne yazdığımı bilmeden yazdım öylece, geriye dönüp okumayı hiç göze alamadım! İtiraflar biriktirdiğimin bilincinde olarak beklide sustum konuşmaktan korkarak… Gözlerimi kapadım öylece, Sessini duydum, çığlıkların ilişti kulak derinliğime acıttın canımı… Bir kez daha hissettim yitirilmiş zamanlara duyduğumuz öfkenin karamsar boşluğunu… Ellerimizde bırakılmış izlerden ibaret geçmişlerde nefessiz kaldığımızı… Düşüncelerim durgun şimdi… Sisli bir ayna belleğim, soluklarım kesik, Damaklarımda kızıl bir kanın tadı! Ellerimde aşkın tonları , Düşümde her daim düşlediğin o kız çocuğu “saçları kıvırcık, rengi turuncu” Düşümde ana rahmi boşluğunda sancıyan bir özlemin kanamalı rengi… Avuntusu parmak uçlarımda tutuğum kalemden kâğıda dökülen süslü kelimelerden öte olmayan kızgın, kırgın yitik iklim düşleri… Sorguya ve suale meyil vermeyen kaçak zaman kovalamaları… Seni benim, beni senin ardına düşüren boğazda düğümlenmiş aşkın esareti… Geçti biliyorum şimdi, dönüşü olmayan yollardan geçildi… Anımsanmaması gereken her şey anımsadı yeniden… Gözlerini gördüm son kez düşüm oldun, Yeniden hapis oldum kurgusuz yarınlara meyil yalnızlıklara… Yeniden hatırıma düştün, yeniden hatırına düştüm… Sessin hala kulaklarımda, Adım dudak aralığında fısıldadın… Mon, 14 Apr 2008 18:09:39 GMT 1332473-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1332473 parçalanmış sözler döküldü dudaklarının arasından liğme lime edilmiş bir beden de öte bir şey değildi! ellerinin arasında bir ömrü tutmuş, aralık kalan hayat penceresinden izliyordu ""seyr-i alemi""... kalem tutmayan elleri, görmeyi beceremediği gözleriyle yaşam vermeye çalışıyordu acıkmış ruhuna. hüzne tok, mutluluğa, aşkla sevişilen gece esaretlerine aç olan ruhuna yaşam vermeye çalışıyordu. öpülerek uyanılmadığı her sabah hayata öfkeyle bakan bir hayat kadınından öte görmüyordu kendini... sevmek için sevişen insanlardan öteye gidememişti, kendine acımaktan ise hiç vazgeçmemişti... bir gece ansızın uyanmış ve etrafta bir rüzgar hissetmişti, bedeninde ansızın beliren bir telaş vardı sanki.. bütün bedeni harek ediyor, her şey yer değiştirip yenileniyordu... içinde bir şey kımıldıyordu... ansızın saplanan ağrılarla memelerine sarılırcasına kavrıyordu... anlamsız değişikliğin ismini koymaktan ise korkuyordu! aşksız bir sevişmeden sızan beden akıntılarının bir hayatı ona armağan etmiş olmasına ise hiç olanak vermiyordu. bedeni aç olan adamlarla sevişen, aşkı hissetmeden içeri girip çıkan adamlardan, haz alınmayan sevişmelerden sızan bir bebeğe tahammülü olurmuydu bilmiyordu... ağlıyor ağlıyor ağlıyordu... ""gözleri kara!"" hayata veda edecek kadar ise hiç vazgeçemiyordu hayattan.. istediğini yaşamamış olsada seviyordu aldığı nefesi... bir kadındı, ""sevilmek için sevişiyor, hiç bir sevişmede sevgiyi bulamıyor olmanın acısıyla kendinden nefret edip duş akıntısında saatlerce ağlıyordu!"" ve o artık tad alamadığı ama sevmekten vazgeçemediği dünyaya yeni bir hayat veriyordu anneydi... hissetmeye meğilli! --------------- gördüklerimden, duymayı bildiklerimden... Fri, 04 Apr 2008 16:55:29 GMT 1298047-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1298047 Yahu ben yokken ismimin geçtiği bloglar yazılmış peh! şimdi okudum güldüm baya :) yahu ne çok tanıyanım (tanıdığını sananım) varmış benim ne çok ruhuma, iç dünyama kadar inen severim ya da sevmeyenim varmış... ""ööhhöö"" arkadaşlar etten ve kemikten yapıldığımı unutmuşlar, kendimi seviyor olmamadan ise şikayetçi olanlarınız varmış yahu banane ki :) vallahi ne yazsam bilemedim, ne desemde pek bilemedim şimdi... yahu artık gülmekten başka bir şey yapmaz hale getirdiniz beni :) ilgi çekmeye çalışıyormuşum bence sizler her davranışımı ilgi çekmek olarak nitelendiriyorsunuz beni insan dışı görmekten vazgeçin bende yiyorum, bende tuvalete gidiyorum, benimde zaaflarım var, hatta ""iri balık etiyim"" yani tombikim ve evet egolarımda var ama bastırmayı bildiğim... ve hayat içinde fotoğraflardaki gibi ise hiç bakmıyorum yani hayat içinde herkese aşağıdan yukarıya bakmıyorum :))))) okudum bu benim de ismimi anan arkadaşın ise sanırım amaç tavır belli insanların yüzüne gülen, sonrasında arkasından laf soktuğunu sanan tanıdığını idda eden ve bir kere aynı ortamda bulunmuş olmakla ve bir sabah iş öncesi yolda karşılaşmakla ve bunun dışında hiç bir dialoga tanıklık etmediğim birinin beni tanıması ve ilgi çekmeye çalışan biri dışında başka bir şey olmadığmı idda etmesi ise oldukça ilginç tabi :) vallahi şimdi öylesine içimden geçenleri yazıyorum ya ne bilim komik geldi içte ilk duyduğumdada güldüm :) ben bunlara alıştım arkadaşlar biriniz aşk kadını dersiniz, biriniz duygularını kullanıyor dersniz, biriniz istediğinizi elde edemediğinde çamur atarsınız, biriniz tanımadan benle dialoga ble girmeden ilgi çekmeye çalıştığımı iddda edersiniz yahu bu sizcede komik değilmi :) vallaha ne diyim sizler çenenizi yormaya devam edin arkadaşlar benim umurumda değilsiniz hayatımın içinde sizin gibi riyakar insanlarla ilgilenmeyecek kadar önemli şeylerim var :) yani size ancak bir 15 dakika ayırıyorum o kadar :) birazda eğleniyorum :) eğerki insanlar senin yazdıklarınla da beni yargılayacak ise o halde hepsine zaten güle güle demeyi borç biliyorum :) ne işi varki onların benim hayat alanım içinde :) hadi canım sana iyi eğlenceler... ama benim adımı anmak için benim hayatımın içinde, ya da beni tanımayı göze almış birisi olmanı yeğlerdim :) neyse bu günkü paylaşımım buna karşılık oldu :) Dİp Not: kelime hatalarım için üzgünüm intenet cafedeyim düzeltme imkanı bulamadım malesef :) Thu, 03 Apr 2008 17:14:20 GMT 1294227-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1294227 Ne desem bilemiyorum şimdi… Kelimelerin kifayetsiz kaldığı anlardan bu sessiz bekleyiş! Dilden çıkan zehir kelimeler, dudaklarımın ucundan kelimelerime dökülen… Ne desem bilemiyorum şimdi, Adını hangi dilde ansam, Yüzüne hangi mevsimi yansıtsam bilemiyorum… Sonbahar olup yapraklarını mı döksen, Kış olup kar’a mı bulasan her yeri, Bahar olup çiçeklere mi büründürsen, Yaz olup güneşe mi doyursan renklerini bilemiyorum… Senin ardından sana ne yazacağım bilemiyorum… İsminden ve yakınlığından başka bir şey bilmiyorken ama içimde sevgini ve sıcaklığı bu denli hissederken sana hangi cümleleri yakıştırırım bilemiyorum! Şimdi ne demeli, Şimdi nerden hangi başlangıca uzanmalı bilmiyorum. Seni yersiz sözlerle incitmek ise hiç istemiyorum… Biliyorum ki hissediyorsun her zaman olduğu gibi uzaktayken gülümsememi gördüğün gibi, Şimdi büzüşen dudaklarımı ve gözlerimdeki yaşarlı görüyorsun… İçimde ki derin boşluğu hissedebiliyorsun… Işıktın, Işığımdın, Işığımızdın… Söndü demeye dilim varmıyor, Dilim sadece yeniden o gökyüzü denilen mavilikte gözleri açmış olduğunu söylemek istiyor… Ötesini düşünmek ise içimden gelmiyor… Işık (fly2) şimdi yok, Sadece bu hayat denilen kavramda yok, Işık hayatlarımızın içinde, Işık bütün sevdiklerinin ve onu sevenlerin yüreğinde, aklında, içinde… Seni Çok Seviyorum Işık… Huzur içinde uyu… Hep yanındayım ve sen hep yanımdasın… Sen hep yanımızdasın... http://fly2.sosyomat.com/ Fri, 28 Mar 2008 20:26:58 GMT 1276188-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1276188 İsimsiz, Sualsiz, Dilsiz… Kesik bir dudak Kanayan! Kesik bir dudak dudaklarımda yozlaşan… Dudaklarım pansuman! Nefesim de korkular saklı… Susuz, Çöl sıcaklığı, Akışkan mevsim yalınlığı tadın, Tenim sıcak Ellerim(n) uyuşuk Konuşmak yersiz, Yurtsuz bir başlangıç adın! Ellerin yalana akan kan, Kanın kara, Gölgelerin kara, İsyan tüm bedenim Aklım kara! Kurgusuz bir yazın Yalnızlığım! Şuursuz, bilinçsiz ""Dokunmasız aşk benimsediğim!"" Savaştığım, Ölüme yakın bulduğum AN ŞUAN... ETKİLİ YALNIZLIK... Thu, 27 Mar 2008 23:57:13 GMT 1273567-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1273567 Kendime notlar yazıyorum... Vedalar edip, yeni hikâyelere yeni kahramanlar ararken buluyorum. Ayaklarıma inen karasularla yorgunluğun dibine vuruyor, yorgunlukla gelen uyku nöbetlerinde ""süslü düşler"" kuruyorum… Düşünceler içinde ""kan’a"" ve ""ter’e"" uyanılan bir sabaha merhaba diyor, her arayışın sonunda aynı ""kahır"" ile ""küfürler"" savuruyorum duymadığınız, duymayı hiç bilemediğiniz! Görmediğiniz bütün ayrıntıları gözleriniz içine sokmak için can atıyorum… Tuval’e yansımış resmin gölgelerini hiç fark etmediğinizin farkındalığında renkleri, beli belirsiz gökyüzü kalabalığını suratlarınıza yansıtıyorum ama sizler görmeyi bilmiyorsunuz, aslında görmek istemiyorsunuz… Ve ben göremediğiniz gözlerinizle hayatı nasıl algıladığınızı anlamaya çalışıyorum... Anlamlar katıp size canlar veriyorken buluyorum kendimi... Kokunuzu duymuyorum, teninizi bilmiyor, sıcaklığınızı ise hiç hissetmiyorum... Cümlesel dokunuşlarınızın ise sahte olduğunun bilincinde gülümsüyorum... Vermediğim bütün kararları verip, yeniden ""parmak uçlarımda hayatı hissediyorum!"" Artık zorlanmadığımı fark ediyorum, farkındalıkların garip soluk alıp verişlerle bölünemeyecek kadar sabit yerler edindiğini anladığımda ise korkulu bir telaşla geçiştirmeye başlıyorum her şeyi… Uzaklaşıyorum… Geride bırakarak bütün süslü geçmişi yürüyorum… ... Tue, 25 Mar 2008 22:25:36 GMT 1266480-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1266480 http://www.fileden.com/files/2007/12/13/1641684/sag%C4%B1r_et.mp3 ""Sağır et beni!"" Sesin bürünsün şeklime Adım olsun adın… Sesin bedenimi, Sesin ruhumu, Delik deşik etsin Sen unut bütün geçmişleri… Sen unut bütün yaşanmışları… ""Sağır et beni!"" Yersiz öfkelerle kus kinini Çığlıkların dönüşsün… İsimsiz kahramanlarıma İsim olsun sesin Tiz çığlıklar gibi Delip geçsin Kulaklarımda izler bırakan Sevgi telaşına Anım olsun ""Sağır et beni!"" Hadi durma söyle Sessinde yansıyan Yalnızlıklarını fısılda Duymadığım, Bilmediğim Sevgi sözcüklerini Fısılda bana Şiir ol, Nota ol, Yerli yersiz iniş çıkışları olan Eksik bir şarkı ol… Tamamlanması olası olmayan Bir aşkın namesi ol… .... Düşten bana, benden ona... Thu, 20 Mar 2008 22:32:45 GMT 1250259-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1250259 İsmin yok henüz, bir bedenin yok... Şekillenmiş bir yalnızlıklığa şahitliğin yok! Nerdesin, bir yer de olabilir misin ya da ismin devlet tutanaklarında var olabilir mi bilen yok! ""İsimsiz kahraman""lar bir avuntunun dokunuşunda var olabilirler mi? Bir başlangıç ve bir son olabilirler mi bilen yok! Bildiğim bir şey yok! Dokunuşlara esir olan bir hissiyata sahip kılabilir miyim seni onu dahi bilmezken, İsmini her cümlemde anışıma dahi anlam bulamazken, içimdeki hissiyatın beni soluksuz bırakışını bile anlamlandıramazken, seni rüyalarda süsleyen ben ki seni bundan haberdar dahi etmenin yolunu bilmezken ben ""sana beni sevmeyi sana nasıl öğretirim ki..."" Hangi dil sana bunu anlatabilmem de yardımcı olur ki… Ya da hangi iklim bu denli bedenimi kavurup geçer ki… Aklımda isimlerden oluşan bir ağaçken yalnızlık, ellerim dilsiz bir haritayken, dillerim sus pus olmuş iken ben hangi bedenin çığlığında hayat bulabilirim ki? Bilmediğim tenlerin hayali bu denli derin çizgiler bırakmışken bedenime ben şimdi sana tüm saflığımla nasıl soyunabilirim ki… Kollarımı bu denli umarsız açıp sana gel nasıl derim ki… Bilmediğim duyguların bütün özlemini sende çıkarmayı nasıl düşleyebilirim ki… Hadi ""isimsiz kahraman"" susma söyle şimdi bembeyaz sayfalara kan kırmızı aşkımı nasıl akıtabilirim ki… Tuzlu teninin kimyasında kendime yeniden bir hayat nasıl yarabilirim ki… Hadi susma ""isimsiz kahraman"" susma ama her şeyi sırtlarım da deme bir daha bütün acılarına şahitlik eder yarana elerimi basarım da deme bana… Benimle yarına dair güven cümlelerinde buluşma! Hangi sevdalı durabilmiş ki verdiği sözlerin, sarf ettiği doğruluk yeminlerinin ardında… Ve hangi sevdalı oyunsuz durabilmiş ki aşk nöbetlerinin perde arkalarında… Ve hangi sevdalı bu denli tutkun kalabilmiş ki sevdasına… Şimdi bana gel deme… Herkes yenikken kendi yalanlarına bana yeni sevdalardan, bana yeni başlangıçlardan, bana aşkın tutkulu cankurtaranlığından bahsetme! Her şey yalanken, aşk bir telaştan öte bir serüven de anılmazken bana uzanmış ellerini gösterme! Uzanmış ellerini pembe düşlerine de bu denli korkak, bu denli güvensiz zamanların gebeliğinde ""sana beni sevmeyi sana nasıl öğretirim ki..."" Mon, 17 Mar 2008 14:46:21 GMT 1239312-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1239312 ""Dişlerimde kan pıhtıları var"" teninden sızan tuzlu bir gecenin şehvetinde namussuzluğa gebe ateşten bir gece var... Yarına ak, yarına temiz çıkılamayan bir yangının alevleri ortalık yerde öylesi savrulan... İçinde taşan fırtınaların, sapkın yalnızlıkların da biriken ve bir birikintinin girdabın da boşalan bir gece var... Öylesi sancılı, öylesi tutkulu... İki çılgın aşığın esaretinde... ""Dişlerimde kan pıhtıları var"" aşk avuçlarımda biriken gül goncalarında... İki kor yangından ibaret bedenlere bırakılmış ateş ısırıkların da... Karanlık gecenin yatak odası loşluğunda... Titreyen yatakların, umarsız yarınlara bıraktığı yarınlardan kendine kattığı düş sancılarında... DİP NOT: Esinlenme :) Sun, 16 Mar 2008 20:27:38 GMT 1237216-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1237216 Her şeyin farkına vararak irkiliyorum! Ne garip ve manasız bir giriş cümlesiyle başladım yine… Yalanlar yalan yalanlar ve yalanlardan bozma oyunlar, maskeli, renklerle boyanmış yüzler… Yüzsüzler… Hiç kimseye inanmıyorum artık ve kimseye güvenmiyorum, güvendiğim zamanlara ise üzülüyorum… Gene içimi acıtıyor özümsediğim, hayatıma kattığım, ayrıntılara gizlediğim her şey canımı acıtıyor yine… Garipsiyorum, hayretler içerisinde izliyorum… Ne çabuk benimsiyor insanlar bir kadını ya da bir adamı. Aşk masalları yazıp, tutkulu sözcükleri ne kolay sarf ediyorlar birilerine ve kendilerini nasıl da sıradan kılıyorlar ! Kendilerini nasıl da özel sanıyorlar… ""Aşkın adı opospuya çıktı"" Aşkın adını orospuya çıkardıklarını nasıl da fark edemiyorlar… Yalanlarını dilendirmekten nasıl da çekinmiyorlar… ……………… Devam edesi gelmiyor insanın… Kızıyorum… Ne çok oyuncu var şaşıyorum… Kelimelerle hüküm sürme çabanıza ise gülüyorum ! Dip Not: Bir nevi çemkirme Wed, 05 Mar 2008 21:24:07 GMT 1202278-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1202278 Şimdi uzaklarda değilsin ama sonra uzaklara gideceksin… Yeni bir düşle yeniden yeni bir rol edineceksin... Belki yorgun bir savaşçı olacaksın, belki yine yetme acemi bir âşık kalacaksın… Belki de hep aynı kalıp etrafında değişen insanlara yeni kostümler giydirip onlara hikâyeler yazacaksın... Şimdi uzaklarda değilsin ama sonra uzaklara gideceksin… Hani kural bu ya, hani ""her aşk bitmek için başlamıştır"" ya. Yeni bir masal için yol alacaksın ne ben ne de sen yetmeceğiz birbirimize. Kural bu ya hani insan sahip oldukça hep daha fazlası ister ya hani doyma hissiyatı körelir ya işte bu yüzden aşk hikâyelerinin sonları hep ayrılıktır ya… İşte bu yüzden her zaman olduğu gibi sen de ve ben de aynı son için yeni bir hikâyenin başlangıcı, bitmek için yaşanan içsel sancıya m e r h a b a diyoruz… Arkadaşlığa, dostluğa, belki kısa metrajlı sevgili liğe... Fri, 22 Feb 2008 22:00:45 GMT 1171985-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1171985 Yeni yetme sarhoş bir dil dudak aralığımdan dökülen… Tedirgin, ürkek bir yol kollarından bedenim(n)e uzanan… Çıkmaz sokakların ""asi suvarisi"" gölgen(m)… Kuşlarım özgür… Kanat sesleri odamın ""KaRaNLıK"" boşluğun da duvardan bir diğer duvar karanlığına çarpan, çarpılan… Başımı döndüren… Islak gecelerin kör kuyusun da geceye masallar yazdıran… Ayı yıldıza, yıldızı geceye tutkun kılan… Gözlerim de bu yorgun şehri, Bu ikilimi iklim olmayan, toprağı ""kan"" kokan şehri… Bu acısı dinmeyen, yaraları kapanmayan şehri, Kanayan yaraya tuz basan, Tuzu ""PuSu"" kılan, ""yorgun şehri dahi gece masallarına eş kılan…"" Yüzümü yüzüne düş kılan yüzün seyrime düşen, Seyri geceme düşüren yüzün… Bu şehri şehir yapan... Bu dili dil yapan... Durma sevdalı, yürümekten korkmadan at adımlarını… Yolun nereye çıkacağını bilmeden ve korkmadan, sonraları düşünmeden yürü… Uyuşan parmak uçların da ki acı seyrine düşmeden yürü... Bırak yaşansızın zaman... Bırak aksın ""kan""... Thu, 21 Feb 2008 10:37:22 GMT 1167729-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1167729 Adın aklım da, Aklım adında… İsmi olmayan düşünsel avuntularım da… Adın ömrümün bahar goncaların da… Rengi solgun bir pembe de, kırmızıdan alıntı yansımalarında… Adın aklım da, Aklım adında… İçiminde sarsıntılar yaratan, Adı gizli sevişmelerin tutkun yalnızlıkların da… Yalnızlıkların kuytu boşlukların da… Adın aklım da, Aklım adında… Pencere buğusuna yazılmış, Aşksal saplantıların da… Dili lal suskunlukların anlattıkların da… Adın aklım da, Aklım adında… Bedene tutkun sıcaklığında, Teni yangın kılan, Beni sarhoş eden dudak aralığın da… Adın aklım da, Aklım adında… Esir düşmüş zindan bakışların da… Yüzünden yüzüme süzülen, Yüzünden yüzüme sürülen, Düşsel yansımaların da… Adın aklım da, Aklım adında… …. Sun, 17 Feb 2008 17:35:56 GMT 1158561-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1158561 Nerede o yalnız gölgelerin düşleri, Nerede o adı bilinmeyen ülke hikâyeleri… Gidilmek istenen o çıplak kentler nerede… Tutulamayan eller, Avunamayan çocuk bakışlar nerede... Ürkek dokunuşlar, Çığlığa dönüşen suskunluklar, O yeşil sabahlara gebe kalan nemli ve ıslak geceler nerede... Zamanın çıkmaz sokağı hangi adreste... Yürüdüğüm sahil, Hırçın dalga boyları, Sahile vuran deniz kabuklarının bıraktığı o koku nerede… Işıltılı yansımalar… Yüzüne düşen gölgem, Dudakların(m)a bıraktığı(n)m diş izleri(n)m nerede… An'a sığmayan tensel yaklaşımlarımız, Yanışlarımız nerede… Ilık nefesin, Tenimdeki tırnak izlerin nerede… Çığlığa dönüşen suskunluklar, O yeşil sabahlara gebe kalan nemli ve ıslak geceler nerede... Sun, 03 Feb 2008 15:46:51 GMT 1125495-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1125495 öyle garip ki her şey... hep aynı cümleyle başlar oldum ama her geçen gün her geçen zaman yeni yeni yalanların yüzüme çarpmasıyla uyuduğum uykudan uyanıyorum... ne derin bir uykuya ve derin düşlere dalmışım içinden çıkamıyorum... iyiyim oldukça, keyfimde yerinde... ne garip dimi bu yaşanılan beni yıkmak yerine daha da olgunlaştırıp başka açılardan da hayata bakamama yardımcı oluyor ve sizler öylece izliyorsunuz harmanlanmış duygularımın kelime yansımalarıını... belki kendinize de soruyorsunuz, sorguluyorsunuz... ne yaşlıyorum diye de merak ediyorsunuz belki ama yaşadıklarım sizinkilerden farklı değil... hayatın sundukları ya da sunamadıkları işte... karşılaşılan yalanlar-yalancılar,oyunlar-oyuncular, hileler-hilebazlar... dedim ya sizinkilerden farklı değil... ufkumu açtım yürüyorum artık arkama dönüp bakmadan... Fri, 01 Feb 2008 15:03:34 GMT 1121532-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1121532 Yine uzun bir gün bitti Yalan yanlış yaşanan öylesi bir günden farkı olmadan Kırgın ve de kızgın Ve beklentilere yenik düşen… Hala görüyorum izlerimi, hala duruyorlar… Korkuyorsun onları hayatından çıkarıp atmaya öylece… Silineceğim senden cesaret edemiyorsun… İstemiyorken bile hiç iz kalsın kendimden sana bu saygıyı bile göstermiyorsun.. Yine uzun bir gün bitti Yine yanılgıların kuytularında ve yine hayal kırıklıklarına yenik düşen… İnsan ne çok hayal kuruyor ve ne çok hayal kırıklığına uğruyor ve her defasında kendine niye tutamayacağı sözler veriyor ki… Bizler niye hep aynı yanılgıların kuytularında buluyoruz ki kendimizi… Ne garip… İçimde hiç sevgi bırakmayan zamanların ardından şimdi tek isteğimken bütün izlerin silinmesi iken bu hayâsızlık neden? Git aynalara bak her sabah baktığına inandığın ama hep gözlerini kaçırdığın o aynalarına… Git ve bak… Silinmeyen yüzüme… Silinmeyecek olan izlerime… Wed, 30 Jan 2008 22:08:28 GMT 1118049-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1118049 İz kalsın isterdim sevgilim Görmediğim o gözlerinden, Ellerimin okşayamadığı saçlarından, Benden geriye iz kalsın isterdim… Öylece gittin sevgilim… Anlatamadan sana İçimin acıyan hikayelerini Öylece gittin sevgilim… İz kalsın isterdim sevgilim Sıcak öğle sonlarından Karanlık gecelerden Bana iz kalsın isterdim Çıkamadığımız o yolculuktan Yaşamadığımız, biriktiremediğimo hatıralardan Geriye iz kalsın isterdim İz kalsın isterdim sevgilim Yazamadığımız her cümleden Gidemediğimiz, Adı aşk olan her filmden İz kalsın isterdim Kesilen soluklarımızdan geriye Senden ve olmadığımız o bizden Geriye iz kalsın isterdim sevgilim TANURA 24 OCAK 2007 Wed, 23 Jan 2008 22:25:08 GMT 1103660-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1103660 Ölesi garip bir gün, Zamanın öylesine ilerlediği… Geçen zaman içerisinde gördüklerimden ve görecek olduklarımdan daha da korkarak seyre dalıyorum herkesi ve her şeyi… Geçmişe de bakıyorum ister istemez başlanan ve gelinen noktayı düşündükçe şaşkınlıklar içinde kalakalıyorum… Düşünüyorum, düşündükçe içinden çıkılmaz o kuyunun içine daha da daldığımı fark ediyorum ve daldıkça her yanı daha fazla çirkin, kirli bir yüzeyin kapladığını görüyorum ve ben bedenim de ve de ruhum da oluşan o tiksinti hissinden kurtulamamaktan korkuyorum… Korkularıma yenik düşmenin ise en büyük korkum haline geldiğini fark ediyorum ve zaman öylece geçip gitmeye ve ben öylece bakmaya devam ediyorum… Sana, bana, bizlere, çevreme, insanlara, tanıdıklarıma ve tanımadıklarıma… Yorulduğumu fark ediyorum ister istemez, biraz oturup dinlenmek mi ihtiyacım olan yoksa akışına bırakmak mı diye soruyorum kendime, kendi kendime… Kendiyle çelişen zamanlar da, insanların hayâsızlıkların da, çekimser yalnızlıkların gölgesinde içine düştüğüm belki de saklandığım bu kuyudan çıkmalı mıyım diye içimden soruyorum kendime yine kendi kendime… Kendi olmayan yanılgıların avuntusunda ne denli barına bilir ki insan diye de öylece düşünüyorum… Ağır geldi biraz hayatın sundukları, canım yandı yaktığımdan fazla ama hala gülümseyerek karşılaya biliyorum sizleri “insanları” … Sizin için önemi nedir gülümseyişlerin bilmiyorum ama benim için insanın yüzünden ve ruhundan eksik olmaması gerektiğine inandığım tek gerçek neredeyse… Mutlu hayat oyunu oynamıyorum sadece zamanın öylece geçip gittiğini fark ettiğimden beri daha fazla anlam yüklüyorum hayatıma ve gülümseyişlere o kadar… Biliyorum ki hayatın acıtan, kanatan sivri noktaları var ve biliyorum ki hayat en mükemmel dediğin zamanlarda o sivri noktaları ummadığın anda o korktuğun karanlığına öylece umursamazca daldırdığı da doğru ama acıyı düşünerek ve acıyı her daim yaşayarak nasıl zamanın akmasına yardımcı olur ki insan… Hayatın solgun zamanlarda kendini aksattığı bilinen bir gerçekken! Evet, bunun bilincine vardığımdan beri gülümsüyorum… Kimine iğreti gelen, kimine ise beni tanıyana ise ruhsal bir bütünlük olarak görünen ama benim içimi ısıtan ve dostlarımı, arkadaşlarımı, beni tanıyanları sevenleri ya da sempati duyanları içine alan o gülümsememden taviz veremeyeceğimi bir kez daha anlayarak öylece dillenmiş kelimelerimi sunuyorum size… Yazacak ve anlatacak daha fazla içselliğim varken bu sıra susmayı yeğliyorum… Kelimelerim delip geçecek biliyorum… TANURA 23 OCAK 2007 Wed, 23 Jan 2008 21:27:51 GMT 1103462-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1103462 Uykum var... Kendimi banyonun soğukluğuna ve suyun sıcaklığına bırakmam gerek ama üşeniyorum... Canım da sıkkın sanırım... Pekiyi değilim bugün... Hım… Kendi kendime konuşuyorum şimdi gidiyorum belki bu gece olmam bilmiyorum belki de dayanama yine gelirim... Ya da cümle kurmak isterim gelirim… Kendime kızıyorum, çünkü kendime hiç zaman ayırmıyorum artık, yarım kalan ve okumak için ayırdığım kitaplarla doldu raflarım… Ertelediğim ne çok şey biriktirmişim farkına vardıkça daha çok kızıyorum kendime… Birde kendimi bu denli üzüntülere sürükleyebilmeyi nasıl beceriyorum bunu anlamıyorum… Kendi kendime çok sordum ama bu sorunun cevabı yok bulamıyorum… Kızıyorum kendime çok kızıyorum... Sun, 13 Jan 2008 18:46:27 GMT 1080539-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1080539 Bir Rüzgâr oldum, Esiyorum şimdi saçlarının ayazında… Sesler duyuyorum etrafta, Tiz çığlıklar… Adını söylüyor yalnızlıklar… Bir uçurum başlıyor, İsminin anıldığı o yerde… Gözlerin düşüyor gölgelerime, daha hiç görmediğim o badem karası gözlerin ve ben Işıl ışıl parlıyorum gece ye TANURA GECE YARISI Wed, 09 Jan 2008 13:27:45 GMT 1072928-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1072928 Daraltılmış zamanların içinde bir yerde buluyorum kendimi… Kaybolmuş ve yaşadıklarının parçalara böldüğü bedenimi bir araya getirirken… Ne çok yalan varmış hayatımda ve ben nasıl inanmışım tutarsız insan silüetinin her şöyledi masalsı cümlelerine hala anlamıyorum… Kendime de kızmıyorum aslında keşke bu kadar koşulsuz güvenmeseydim diye içimden geçiriyorum sadece… Şimdi her şey tek tek yüzüme çarpıyor ve ben gerçeklerle yüzleşiyorum… Zaman yok! Harcanacak daha fazla zaman yok evet bunu anlıyorum… İnsanlara emek veririsin, onlara senin için önemli olan zamanını verirsin, çabalarsın onlar için yeni yeni düşler kurar mutlu olması için uğraşırsın. Sonra birden, sonra aniden her şey değişir, tuzla buz olur bütün yaşananlar, zaman ayırdığın emek verdiğin insanlar bir bir yara açar bedeninde ve yüzleri kızarmadan öylesine deşerler açtıkları yarayı da… Tuz buz olmuş bütün yaşanmışlıkların üzerinde yürürler ve onlar her adım attığında, her defasında kendilerinden biraz daha uzak kalmana sebep olup içinde onlara karşı yaşattığın bütün hissiyatımı alıp götürürler… Öyle bir hal alır ki nefret bile edemeyecek kadar uzak kılarlar, hissiz bırakırlar insanı yaptıklarıyla ve en kötüsüdür bir insana karşı hissiz kalmak bunu fark edemezler ya en çok buna şaşırırsın… Sen uzaktan öylece baka kalırsın hayret içinde, seyredersin… İçinden tepki vermek bile gelmez çünkü öyle önemsiz kılarlar ki kendilerini içlerine düştükleri bu boşlukta duvarlara çarparak geri döndüklerinin farkına bile varmadan savrulurlar… Ne garip dersin ve bir süre sonra artık öyle önemsiz hal alırlar ki artık hiç görmemeye ve seslerini hiç duymamaya başlarsın. Şimdi olduğu gibi… Yok oluyorlardır yaşamından silüetleri bile siliniyordun gölgelerinden… Zaman geçiyordur ve zaman hak edemeyene harcanmayacak kadar özeldir… ….. Sun, 06 Jan 2008 15:54:27 GMT 1066853-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1066853 Ne garip zamanlar bunlar diyerek gecenin bu karanlık saatinde düşünmeye başladım yeniden.. Ne çok düşünüyorum diyerek de içimden geçiriyorum öylece. Düşünecek ne çok şeyi var insanın... Ertelediğim, bütün geriye attıklarımı da düşünce girdabımın içine alarak her birini ayrı ayrı ele almaya çalışarak karışıyorum kendime şimdi… Zamanın aktığını ve ne kadarda hızlı aktığını fark ettikçe kafamdaki bu çelişkileri gereksiz diye yeniden rafa kaldırma güdüsünü aklıma getirdiğimi fark ediorum... Bütün kimyasız serzenişlerimi bir kutuya koyup üzerinden iyice bantlayıp bir dolabın hiç açılmayan gözüne yerleştirmek istedim birden… Ne kadar çelişik düşünceler içindeyim… Bugün iyi dediğime yarın kötü, kötü dediğime yarın iyi diyebilecek kadar karıştım son zamanlarımda... Her günü bir olay halinde yaşamaya başladıkça çelişkilerin daha da içinde yer almaya başladığımı fark ediyorum… Ama şunu çok iyi biliyorum kendimle çelişmiyorum... Çevredeki silüetlerin serzenişlerini, içlerindeki çelişkileri gördükçe ve benide bu karmaşaının ortasında bir yere çekmeye çalıştıklarını farkettikçe uzaklaşıyorum her birinden... Gerçeği anladıkça daha çok güçleniyorum, kendime yabançılaştığım zaman dilimlerinden arınıp daha çok kendim oluyorum.... Her gün bitiminde içimden ”ne gündü” diyorum geçiştiriyorum ama bu sefer bütün ertelediklerim uyku aralığımda nöbetler halinde hatırlıyor ve uyanıyorum bunu da böyle yapacağım diyerek ara verdiğim uykuma kaldığım yerden devam ediyorum... Sabaha ise yorgun argın bir bedenle başlıyorum güne. Maalesef ki uyku sorunu yaşıyor(d)um ciddi boyutlarda… Dengesiz zamanların bana kattığı bir alışkanlık haline geldiğini düşüncesinin farkındalığı ile uyandığım güne başlıyor(d)um… Giyiniyorum, sabah telaşesini bilirsiniz sizde aynaya bakıyorum. Gözlerimi siyaha boyadığım göz kalemini hep çok çarpıcı buluyorum ve göz kalemimin ardından gelen rimelimin de birleşimiyle daha çok belirginleşen yorgun gözlerime aynada bakıyorum, kendime dalıyorum… Hiç kendinize, gözlerinize, gözlerinizin içine öylece bakıp neleri dillendirdiğini derinlemesine hissettiniz oldu mu bilmiyorum ama ben bunu her sabah yapıyorum… Uzun süredir alışkanlık haline gelen bu davranışın da bana iyi geldiğini içimdeki o kanayan yaraların nasırlaşmış yüzeylerini görmemi sağladığını bildiğimden beklide alışkanlıklarım arasına katmış olmaktan hiç çekinmediğimi anımsıyorum bir an… Her sabah gözlerime bakıyorum… Bir nehir akıyor coşkulu görüyorum… Kimsenin bilmediği, görmediği o kadar çok şeyi anlatıyor ki, benim bile farkedemediğim, kendimden sakladığım bir çok gerçeği suratıma vuruyor ... Kendimi daha iyi anlamama yardımcı oluyor ve bu farkındalığı iyiden iyi benimsiyrom artık... Ben derim ki sizde bir sabah karşılaşın aynalarınızla ve bakın karşınızda duran aynadaki yansımanıza gözlerinize odaklanın hatta yakınlaşın iyice aynanın soğukluğunu hissedin ve bakın gözlerinizin içine içine, öyle çok şey anlatacak ki bilmediğiniz o kadar çok şeyi sizin suratınıza vuracak ki… Yüzleşemediğiniz, korktuğunuz ve de kaçtığınız her şeyi size anlatacak… Gerçi sizi bilmiyorum kendi içiyle yüzleşemeyenler ve bir oyunu yaşayanlardanmısınız yoksa kendiyle yüzleşebilecek cesareti kendinde bulabilenlerden mi? Eğer çekinceleriniz varsa kendize karşı diyecek bir şeyim yok… Söylediklerimi unutun… Hiç bakmayın gözlerinize ve hep kaçın kendinizden… Geçmişinizden bahaneler yaratıp geleceğinizi erteleyin, yalanlara inanın onlara kanın ve hayatınızda duyduğunuz yalanlar adına silin, savurun bütün her şeyinizi… Ama ben derim ki insan olabilmek için, kendine saygı duyabilmek için, sevmek içi, dost olabilmek için önce kendini tanıyabilmeli insan... Olduğunu sandığın kişimisin yoksa olmak istediğin kişimi bunu bimeli insan... TANURA 04 OCAK 2008 Fri, 04 Jan 2008 12:18:26 GMT 1062740-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1062740 Ben seni öyle çok özledim ki... İçimden geçirdiğim o altı kelimelik cümle… Tahmininden bile fazlayken içimdeki bu coşku ve ben seni ölesiye özlemişken ve sen yokken, bu kadar uzaktayken, ben sana bu kadar uzak kalmak zorundayken, içim seninle titrerken, gözlerim her yer de seni ararken ve içtiğim şarabım sensiz boğazımda bir yumru gibi kalırken, senle yeni bir başlangıcın olmayacağını sonsuza dek bilirken ve en azısı bunu anlamlandırırken bir seneyi daha omuzlayacak olmanın ağırlığıyla vücuduma sızan ağrıları da hissederek yeni yıla, gelen yıla kadeh kaldırıyorum. Hayatımdan geçişine ve olmayışının verdiği sızıya bile bedenimin hala ayakta dimdik duruyor oluşuna kadeh kaldırıyorum... Ah! Bir bilsen diyorum bir bilsen nasıl özledim seni... Kendimden her kaçtığımda biraz daha özlediğimi... Elime kadehimi her aldığımda ve tek bir yudumla bile ruhumu kendi sarhoşluğuna hapseden şarabın kırmızılığında biraz daha özlediğimi bir bilsen... Kaldırdığım ve kadehine tokuşturamadığım her anda biraz daha özlediğimi bir bilsen... İçimdeki o kanaması dinmeyen yaranın sancısını bir bilsen… Anlardın yüzümün eksin kalan ışığının aydınlatamayan yalnızlığını… Yüzümün gülmediği, eksik geçirdiğim bir yeni yıl aralığı şu sıralar yaşadığım... Gülümsememden öte kahkahalarıma alışmış olan insanların diliyle solgun bir yeni yıl bedenimde izlerini sürdüğüm... Dileksiz ve birazda ümitsiz bir yıl aralığı ama hayattan yana değil aşkından yana, senden ve de bizden yana olan o nefessiz ve tükenmiş... Soluğum efkârlı... Nefes alıyorum efkâr doluyor bedenime... Boğuluyorum kokun geliyor avuçlarımdan soluğuma tükeniyorum... Ah bir bilsen öyle çok özlüyorum ki... Elime yüzme bulaştırıyorum sensizliğin avuntularını... Ah! Bir bilsen avuçlarımda ki ayazın kırıp geçtiği bahar dallarımı... Solgun mevsimlerimi, açmayan çiçeklerimi, tutmayan mevsimsiz bahar goncalarımı… Ah! Bir bilsen… Sevdanın bedenimdeki umarsız izlerini… Tanura Mon, 31 Dec 2007 22:56:59 GMT 1055992-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1055992 http://i122.photobucket.com/albums/o270/tanura/kacan_balonlar-2.jpg Geldi geçti koskoca sene diye aklımdan geçiriyorken sesli düşünme isteğiyle bir heyecan sardı beni efendim :) koskoca sene geçti geçti de neler kattı neler aldı gitti orası ayrı bir konu... hayatımıza kattığından daha çok alıp gitti mi orası bambaşka bir konuya buna hiç girmek istemiyorum açıkçası... Şimdi efendim bu yılın herkese, bütün sevdiklerime ve bütün sevmediklerime ama saygı duyduklarıma, saygı duyma hissini yitirdiklerime, beni sevenlere, beni tanıyanlara, beni tanımak isteyenlere, inatla tutan ve bırakmayan tutanlarıma(gerçi iki kişi yoğunluktan dolayı yine bırakmış ama :P), tutup tutup bırakanlarıma :D, arkadaş ağımda olmadan msj atanlara, herkese açık not kutuma not bırakma nezaketini gösterenlere, sosyomata her gün inatla girenlere, birbirini yiğenlere, onlara, bunlara yazamadığım not kutusuna sosyomatın ve benim bilgisayarımın düzenlediği komplo dolayısıyla msj bırakamadıklarımın herkesin işte yeni yılını kutluyorum.. Yeni yıl size sağlık, mutluluk, aşk, huzur, sevgi, umut ve BARIŞ getirsin... hepinize sevgiyle öpüyorum :) ve şunu ekliyorum kin kusmaktansa insanlara gülümsemeyi tercih ediyorum :) Bir de kendime bir laptop ve profesyonel bir fotoğraf makinesi dliyorum :) Mon, 31 Dec 2007 13:53:23 GMT 1054747-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1054747 Ben hep en mutlu olduğum anlarda ölmek isterim! İçinizden geçeni duyar gibiyim. Yok yok bu sizin tahmin ettiğiniz gibi garip ya da saçma bir düşünce değil aslında istekte değil, sadece bir düşünce aslında… Hep korksam da bu cümleyi kurmaktan yine de bu hissiyattan hiç vazgeçemediğimi fark ediyorum, bu gece yarısı yeniden. Güne iyi başlamışken ve sonlandırmak üzereyken şimdi nereden çıktı, aklına neden geldi diye sormayın bana, mantıkta aramayın. Aklımın bir köşesinde hep duran ve hiç silinmeyen bir yazgı gibi... Hepimizin içinde garip tedirginlikler uyandıran o dört harfli kelime ”ÖLÜM” ! Zamansız gelen, bizi aniden saklandığımız o kuytudan tutup çıkartan ve kendi derinliğine taşıyan dört harfli, tek kelimelik ama anlamı ”YİTMEK” olan o can sıkıcı garip son… Her canım acıdığında hissettiğim ama her mutluluğumda ise ya gerçek olursa şüphesiyle telaşlandığım garip bir hissiyat işte sadece mutlu olduğum anda yitmek ... Bu öyle bıkkınlık anlatan bir cümlede değil. Seviyorum ben ne kadar canımı acıtsa da bu hayatı ! Sevdiğim bu hayattan mutluyken ayrılmak istiyorum o kadar ama mutluyken de bir o kadar kopmamak ve hep aynı mutlulukla yaşamak ama hayat izin vermiyor her daim mutluluğa… Mutlu olduğun kadar üzgün zamanların olacak diyerek suratımızı çarpıyor gerçek dediği bütün yanılgıları… Her daim mutlu kalabilmek bizler için imkansız… Bizi mutsuz edecek bir şeyleri mutlaka yaratabilecek ve sahip olduklarımızı dahi yitirecek kabileyete sahibizdir. Hayatlarımızın içinde en güzel zamanlarımızda bile bunu en başarılı şekilde gerçekleştiririz ki en acısı aynı başarıyı mutluluklarımız adına hiçbir zaman gösteremeyiz… Oysaki biraz emek gerektirir mutluluk ve güzel olana sahip olmak, sahip olduklarının da bilincine varmaktan geçer bunun yolu. Bu konuda ne kadar başarılıyım bilmiyorum ama savaş verdiğimi biliyorum en azından kendi adıma, bunu yapmak adına… Bu hayatı, bu hayat içerisinde soluk almayı ve bana yaşattığı karmaşanın içinde kaybolmayı seviyorum ben… Ansızın yaşadığım depremlerle, düştüğüm kuyularla ve yansıdığım ve yansıttığım kelimelerle, fotoğraflarla, düşlerle, şarkılarla ve hayallerle sızmayı bir ömre seviyorum ben… Soluk soluğa kaldığım her anda nefes almanın hazzını ve bana hissetirdiklerini, gözlerimi kapadığım gecede sabaha uyandığım da güneşi görebilecek aydınlığa sahip olmayı, yürümenin verdiği öz güveni, dokunabiliyor olmanın verdiği hissiyatı yani yaşamı hissetmeyi seviyorum ben. Dedim ya sakın yanlış anlamayın başlığı görüp de bir telaşa kapılmayın! Kokusunu içime çekmeden duramam ben bu hayatın. Ani serzenişlerle tokatlar atarak suratımda kızarıklıklar bıraksa da, yaşattıklarıyla derin izler bıraksa da bu hayat, yaşamak düşüncesinden vazgeçemem ben… Ve yaşıyorum ben ! Dedim ya işte sadece garip bir hissiyattır benimkisi “mutlu ölmek adına”… TANURA Sat, 29 Dec 2007 02:17:30 GMT 1049819-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1049819 Karanlık yorgun bir akşamın ardından zar zor uyunan gecenin sessizliğinde dalmıştım yarım yamalak uykuma… Son zamanlarda anlamadığım birçok düşünceyle meşgul beynimin ve gece yarılarımda, uyku nöbetlerimde bile beni yalnız bırakmayacak kadar peşimde olan düşüncelerim… Ansızın uyanıp onu da yapacaktım telkinleriyle yeniden uykuya daldığım gecelerim. Sanki hiç uyumuyor da uyanık geçen sabahlarda düşünce krizine girmiş gibi baka kalıyordum yüzümü kaçırdığım aynalarıma… Her defasın da bana kendine gel artık diye bağıran, çığlıklarını bütün bedenimde hissettiğim aynalarımdan kaçırıyordum gözlerimin turuncu yansımalarını… Bir şey anlatmaya çalışıyordu biliyordum ama görmeyi kabullenemeyeceğim bir şeyi göstermeye çalışacağından neredeyse emin gibiydim beklide henüz hazır değildim gerçeğin sancısına… Bir süre daha bu yanılgının içinde ayaza vururcasına savrulmaktı isteğim… Aklımdaki bu düşüncelerle, daldığım uykunun orta yerinde sıçrayan bedenimin korku dolu telaşıyla zar zor ettiğim sabaha ulaşmanın verdiği tuhaf mutlulukla açıyorum yeniden gözlerimi kaçırarak yüzleşemediğim aynalarımdan… Sabah sabah yine aynı boşluğun ezgisine "sessizliğe" araladığım gözlerimle seyre dalıyorum geceden kalan izlerimi… Etraf dağınık, vücudum da yine o tarifi olmayan dermansız ağrı! Yerde dünden kalma alkol şişeleri ve etrafa saçılmış şarabım, karşımda yine yüzümü çevirmeye korktuğum eksik aynalarım... Ne zaman baksam o solgun ve kırgın yüzümün yansımasına aldandığım bakışlarım… Ve umarsız korkularım… Sonrasında sorgulamalarım! Ah çekişlerim, keşkelerim, hiç olmasaydı diyişlerim… Neden bu kadar içtin ki diye kendime küfür edişlerim ve geçmeyen o baş ağrılarım… Buğulu bakan gözlerim… Umarsız sancılarım… Sona doğru sürüklenişlerim… Biraz korkarak biraz da isteyerek kendimden kaçışlarım… Artık tükenmesi gerektiğinin bilincine vararak son demlerin hazını alarak yaşadığım avuntularım… Aramaya çalıştığım ve bulmayı hiçbir zaman beceremediğim eksiklerim… Noktalarım ve virgüllerim ama en çok soru işaretlerim… Bir bulmacanın izini sürer gibi sözcüklerden geçmişi tamamlayışlarım… Onlarım bunlarım… Düşüncelerim, düşüncesizliklerim… Doğrularım ve de yanlışlarım… Ah evet diyerek bulduğumu sandığım cevaplarım… Gebe kalamadığım yarınlarım… Hoşça kal diyemediğim tüm sevgililerim… … … … Farkındalıklarımın ardından silkelenen bedenimle birlikte cesaretimi ve tüm gücümü ayaklarıma ulaştırdığım dengede durabilmek adına doğrulduğum eğik başımı yukarıya çevirdiğim bir günün ardından… Tutamadığım kelimelerim uzandığı yerin sen olmadığını anlıyorum… Kendime uzanıyorum ben geçmişten bu yana bütün korkularıma uzanıyorum… Hep kaçırdığım gözlerimi sorguluyorum ben… Bitenleri değil bende bitemeyenleri sorguluyorum… Arkadaşlarımı, dostlarımı… Acılarımı ve mutluluklarımı sorguluyorum ben… Yarım bıraktığım düşlerimi, ardından gitmediğim yarınlarımı, nadirde olsa duyduğum pişmanlıklarımı yaşadıklarım için değil de yaşamadığım her şey adına duyduğum pişmanlıklarımı… Sözlerim acıtmasın canını(mı)(mızı)… Cümlelerim kendime, cümlelerim kendi içimdeki yalnızlığıma… Cümlelerim ağır aksak ilerleyen zamanın yanıltıcı gülümsemesine… Cümlelerim kendi içimde veremediğim sonlarıma… Haydi şimdi gülümse… Çünkü zaman daraldı… Yıllar bu denli rüzgar’a kapılırcasına ilerlerken, zaman bu denli hızlanırken ve kaçırılan her an bu kadar kıymetliyken HAYDİ ARTIK GÜLÜMSE … TANURA 26 ARALIK 2007 21:27 Wed, 26 Dec 2007 19:28:09 GMT 1044906-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1044906 şimdi inanamadığım bir şeyi öğrendim belki de hiç bu denli yüzleşmemiştim bu gerçekle canımı sıktı birden bütün sinirlerim alt üst etti... İnsanlar bir hayvanla ilişkiye girecek kadar nasıl adileşebiliyorlar, nasıl hayasızca böyle abuk davranışlar içerisinde nasıl bulunuyorlar anlamıyorum... Zavallı hayvanın insanlara yaklaşamadığını anlattılar adım attıkça nasıl kaçtığını, elini uzattığında ne tepki verdiğini ve ben yıkıldım... İnsan sen nasıl bir mahluksun... tüylerim diken diken dinledim anlatılanları... Ve ağladım canımı sıktı aynı havayı solduğun bütün aciz insan silüetlerinden... Tiksiniyorum bütün soysuzlardan... Anlayamıyorum insanların bu denlli aciz olabildiğini anlayamıyorum ! Sinirlerim alt üst ellerim titrer vaziyette dudaklarımı yiyorum sinirden... Nefret ediyorum Tue, 25 Dec 2007 20:25:20 GMT 1042795-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1042795 http://i122.photobucket.com/albums/o270/tanura/masumiyet.png Düşünceli gözlerle, Kafası eğik dalmıştı büyümüş çocukluğuna… Daha küçükken yerleşmişti hüzün gözlerine alabildiğine.. Bakamasa da gözleri, Eğik boyun izinde gizliydi matemi… Hak etmediği bir yaşamın gölgesinde yaşamak zorunda bırakılmıştı çocukluğunu… Zordu yaşamak ve zordu dalmak düşüncesizce oynanan oyunun masumiyetine Tue, 25 Dec 2007 11:14:07 GMT 1041754-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1041754 Bir bayram sabahına bile bayram edasıyla uyanılmayan bir günün içindeyim işte yeniden. Neredeyse akşam oldu ve gün bitecek… Sessiz, sakin ve sıradan bir Pazar günü edasın da geçen, bayram olmaktan uzak öyle garip bir günün yazgısındayım… Düşünüyorum, geçen bayramdan bu bayrama yaşadıklarımı, kazandıklarımı ve kaybettiklerimi. Çizelgesini çıkartırcasına izliyorum evimin köşe bucak saklı kalmış kuytularında ki düşlerimi… Kaç hayali sığdırdığımı sayılara vurmaya çalışıyorum, ellerimin hatta ayak parmaklarımın bile yetişemeyeceği kadar fazla hayali ertelediğimi, ertelemek, hatta unutmak zorunda bırakıldığımı hatırladım içim sızlamadı, canım acımadı dersem yalan olur Yalan söyleyemem bilirsin sen beni yanaklarım kızarır o kocaman dediğin gözlerim bilmediğin bir uzağa öylece dalar gider anlaşılır her halimden söylediğim yalanlarım… Sadece hafif bir kırgınlık işte bunları dilendire bilecek kadar iyiyim bugün… Artık daha az ağlıyorum bedenime sızan özlem ağır basıyor bazen bir garip serzenişle sarsılıyorum ama iyi olmak için çabalıyorum… Tıpkı seninde düşlediğin gibi… Tıpkı olmama gerektiği gibi … TANURA 21 ARALIK 2007 Fri, 21 Dec 2007 15:23:04 GMT 1034962-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1034962 Aşk bedenin bütününe dağılmıyorsa, Ellerin onsuz üşümüyorsa, Onu her gördüğünde ve o her yanından gittiğinde miden ağrımıyorsa, Gözlerin onu ruhunu görmüyorsa, Ellerin onun sıcaklığını hissedemiyorsa, Bedenin onun bedenini, tenin onun tenini istemiyorsa, Aklın sadece onu düşünmüyorsa, Ayakların onun gittiği yöne gitmiyorsa, Onsuz nefesin kesilmiyorsa, yani bir bütün olamıyorsan o aşk değilldir zaten.. Aşk bütün bedene yayılan bir sihir gibidir... Dokunulması imkansız garip bir kimyadır... TANURA 19 ARALIK 2007 17:43 Wed, 19 Dec 2007 15:39:40 GMT 1031604-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1031604 Şimdi bir şeyler yazasım var ama seni kırmaktan korkuyorum ben... Farketmeden kırılıp tuzla buz olmaktan korkuyorum... Öyle özel ve değerlisin ki ve öyle anlamlısın ki hayatımın içinde... Bütün yanlışlarımın ve de yanlışlarının üzerine çizdiğim çizgi ile silinir benim bütün sarhoşluklarım... Benim içim senle dolu... Bunu bil ! Aklıma geldikçe seni yazacağım ben... Bunuda bil :) TANURA 19 ARALIK 2007 00:32 Tue, 18 Dec 2007 22:27:37 GMT 1030354-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1030354 Ilık bir meltem gibi başlayan bedenimi saran bir coşku gibiydi. Heyecan veren garip bir ürpertiyle tüylerimi diken diken yapan bir yaklaşımla sızmıştın hayatımın en uysal yerine birden aniden... Anlamamıştım hayatımın içine sızarkenki serzenişin bedenimde yarattığı depremi… Bir heyecanla bin bir heves ve kıvılcımla kapılmıştım sıcağına... Oysa ki sonsuzluk gibiydin ya da ben senin hep sonsuz bir düş olmanı düşlemiştim ki gelişindeki tutsaklıkla gitmek istediğini ve gittiğini fark edememiştim bile. Belki de gidişindeki sebepsizliğini fark etmek istememiştim… Belki de hep korkmuştum gideceğin zamanlardan. Gitmek kelimesinin telaffuzundan korkmuştum hep... Ne zaman gitmekten bahsetsen gelişlerden yol almıştım korkularıma yenik düşerek... Unuttuğum bir şey vardı biliyordum… Bir yanılgı vardı bedenimde biliyordum… Bir son vardı seziyordum… Yanılsamalardan Sat, 15 Dec 2007 02:11:19 GMT 1023366-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1023366 Parçalandım ve parçalara ayrıldım şimdi de dağılan parçalarımı toplayıp bir araya getiriyorum aynı olmayacak biliyorum hiç bir parça birbirini tam tutmayacak ama deniyorum ! Parçalarımın dağılmasına nasıl izin verdimse ve bunun için nasıl çaba gösterdimse dağılan parçalarımı toplamak içinde aynı çabayı göstereceğimi biliyorum. Kendimi tanıyorum kimi zaman yanıltsam da düşlerimi ! Fri, 14 Dec 2007 10:27:37 GMT 1021637-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1021637 http://i122.photobucket.com/albums/o270/tanura/Gif/trinken17.gif tam böyle içip kadehleri devrip sarhoşlukla sadece hıçkırasım var.... Mon, 10 Dec 2007 21:44:50 GMT 1015718-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1015718 http://i122.photobucket.com/albums/o270/tanura/merdan.png Sıkı sıkıya sarmalamıştı... Bekli de en güvendiği dostuydu beyazın saflığana bürünen kuzusu… Oyunlarına gölge düşüren yoksulluğun aksine, Sevgiyle bağlanmıştı dost sıcaklığına... Masum bir gölgeydi avuçlarındaki… Çocuksu bir tebessümdü koskoca dünyasında ki yalnızlığı… Sevgiydi tek gerçeği.. Sevgiydi belki de tek düşlediği... Umarsızca... Korkusuzca sevmekti belki de tek bildiği... En iyi yapabildiği... En çok sevdiği sevmekti belki de... TANURA FOTOĞRAF: Merdan Akbulut Mon, 10 Dec 2007 15:04:52 GMT 1015119-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1015119 Cümleler kurasım var bugün benim de karma karışık bütün çekmecelerim... Hangisine uzansam elime yabancı bir mevsimin izi sürülüyor... Çekiyorum; ellerime bulaşmış izler takip ediyor ruhumu... Hangi dolabı açsam biz çıkıyoruz karşıma... Katlı çamaşırlarda sen kokuyoruz... Kayıtlara dokunuyorum beyaz yeni bir sayfaya beliriyorum, senlerden ve benlerden kurulu cümleler oluşuyor... Kağıtlara yazdığım isimler biz oluyoruz... 10 ARALIK 2007 TANURA Mon, 10 Dec 2007 13:23:29 GMT 1014979-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1014979 Büyüdükçe canım daha çok acıyor benim... Dünyaya ilk geldiğim an bilmediğim bir boşlukta yüzdüğüm için ağladım... Sonra acıkan karnım için ağladımve annemin memesine yapıştım büyük olasılıkla. Sonra ıslanan altımın verdiği rahatsızlık için ağladım... Zaman geçti ben biraz büyüdüm emeklemeyi öğrendim bu seferde emekleyerek ulaşamadığım her şey için ağladım... Bebektim ve keşfediyordum ya bana ilginç gelen ama bana uygun olmayan, benim olmayacak her şey için ağladım... Biraz daha büyüdüm ağzımdan kelimeler çıkmaya başladı ... Etrafıma baktım herkes mutlu, bu sefer ulaşabilir sandım o hep ulaşamadığım ama çok istediğim oyuncak sandığım her bir nesneye onun için ağladım belki bir süre hiç sessimi çıkartmadım gözümün içine bakarak benden duymak istedikleri anne ve bana kelimelsini söylememek için inat ettim... Sonra biraz daha büyüdüm... Oyunları, oyuncaklarımı keşvettim... Onları kırmayı ve onları oraya buraya fırlatmayı öğrendim... Sonra kırdığım her bir oyuncak için ağladım... Sonra biraz daha büyüdüm... Arkadaşlığı keşfettim annem tarafından götürüldüğüm bir park yeşilliğin de... Bu seferde düşüşlerim başladı, kanayan yaralarım için ağladım... Biraz daha büyüdüm paylaşmayı örenmem gerekti öğrenene kadar paylaşmak istemediğim bebeklerim için ağladım bu sefer de... Sonra biraz daha büyüdüm içimden hep şunu geçirdim çocukken bile “”hayat ciddileşiyor mu ne”” Okumanın getirilerini anlayınca gizli gizli bunlar için ağladım..Kaçırdığım cizgi filmlerime, oyuncaklarımdan ve annemden ayrı kaldığım zamana biraz da. Kısa sürdü bu annesinin peşinden hiç ayrılmayan bir kız çocuğu olarak onu özlemem okul zamanların da kısa sürdü ... Çabuk uyum sağladığım belirlendi herkes rahatladı.. Sonra okulu sevmeye başladığımı anladım ve su çiçeği olduğum da okuldan ayrı kaldığım her saat için ağladığımı farkettim sanırım biraz daha büyümüştüm ya da okulun bilincine erilşilen bir dönemeci geçmiştim ben... Sonra aşık oldum daha doğrusu o zaman adını bile bilmediğim garip bir can acısına maruz kaldığımı hissettim ve bunun için ağladım (sanırım burda başladı ilk aşk yanılgım düğüm noktam ) Sonra seneler seneleri kovaladı... Büyüdüm, büyüdüm.... Artık oyuncaklarım için ağlamıyorum... Ağlamalarım o zaman ki masum ağlayışlardan çok daha farklı artık... Eskiden beş dakika içinde unuttuğum acılarımın yerini alan kahkalar artık bu kadar kolay girmiyor ruhuma... Acılarım değişken bir ruh hali olarak dönüyor bana üzülüyorum... Evet kendimden daha hassasım etrafa biliyorum, kırmamak için hiç bir dengeyi kendini hırpalayanım ben.... Başkaları için kendini yoranım ben... Evet ben hep gülümsüyorum... Evet şimdi şen şakrat kahkahalarımı da atıyorum ama canım o gün olduğundan daha az yanmıyor sadece alışılan bir zaman dilimine sığıyorum o kadar... Benim canım hep yanıyor sadece insanalrın gülümseyen bir yüz görmesini seviyorum ... Bak işte yine kendim için değil gibi ama yok gülümsemeyi seviyorum ben... Anlatabildim mi ? Şimdi... 04 ARALIK 2007 Tue, 04 Dec 2007 13:23:06 GMT 1004678-blog@http://www.sosyomat.com/ tanura http://tanura.sosyomat.com/blog/1004678